Axel van de Weijer

Echte vrienden, die heel dicht bij je ziel komen, heb je maar weinig. Een daarvan, wellicht de dierbaarste, was Axel van der Weijer. (Christien op 10 juni 2021.) Axel zwierf graag over de Veluwe. Daar vond hij rust; zijn jeugd was al niet altijd even gemakkelijk, terwijl hij toch een open en zachtaardig karakter had. […]

Ontmoeting in de mist…

20 september 2014 Als een grijze deken hangt de mist boven de heidevelden als we vanmorgen in alle vroegte de heide betreden. Adembenemend stil is het er bovendien. Geen vogeltje hoor je zingen, geen takje kraken en geen blaadje ritselen. Zelfs de schapen lijken zich onwennig te voelen in dit grijs gesloten zwijgende landschap. Een […]

Wuivend wollegras

Wie ooit het bloeiende wollegras is tegen gekomen tijdens een wandeltocht, zal met mij beamen dat de aanblik hiervan onovertroffen is. Wanneer de wind de tere stengels beroert en daarmee de ontelbare witte watten-bolletjes zachtjes in dezelfde richting doet wiegen en wuiven, dan waan je je in sprookjesland. Wie dezer dagen goed om zich heen […]

Elvenkind

Dit gedicht, “Elvenkind”, plaats ik vandaag op verzoek van mijn moeder op dit weblog. Ze had dit gedicht open staan op haar iMac computer; de originele versie in PDF is hier. . Dit gedicht werd ook genoemd in het boek “Het jaar van Vivaldi” van Henk Vreekamp (2016) op pagina 140. Onder de titel “Elfenkind” […]

Blauwe kousen

Dit schrijfstukje verscheen precies acht jaar geleden, 21 mei 2013, op weblog De Veluwenaar. Het gaat over het volgen van je herdershart door gehoor te geven aan de natuurlijke gang en behoefte van je schapen. Omdat ik zelf niet meer goed met de computer kan werken krijg ik wat hulp bij het plaatsen van verhaaltjes […]

Lentevreugde

Geschreven op 1 april 2001; verscheen in de Elisabethbode (2001). Terwijl de slanke lariksbossen zich langzaam hullen in een waas van groen, druipt de regen nog gestaag langs de dikke beukenbomen naar beneden. Een gure wind jaagt over de dovenetelbloempjes heen. Verbouwereerd staan ze, gekleed in hun dunne paarse jurkjes, te rillen van de kou. […]

De nevels van de overgang

Mijn moeder Christien Mouw heeft vele, vele jaren samen met mijn vader een schaapskudde gehad in eigen beheer; na het overlijden van haar man en mijn vader Cos Mouw is ze nog jarenlang doorgegaan als schaapherderin totdat ze niet meer welkom was bij de nieuw gevormde stichting. Daarna ging ze achteruit. Maar in al haar […]

« Vorige pagina